O Xardín

Sen saber fun cara aló nunha noite de outono
Onde a Lúa di: Sede benvidas
No meu xardín hai unha flor para cada un

E cantou unha vella alborada
Coa que chamou ó vello Sol

Ó mencer, todas sentíanse donas do ceo
No xardín hai de abondo para todos
Ata que un quixo o teu máis que o seu

Ó solpor, o xardín era negro
E o Sol, ó Lostrego chamou